กวีผู้หนึ่งนามว่า เชค อับดุลอะซีม อัรรอบีอี[1] ซึ่งเป็นนักวรรณกรรมและนักปราชญ์ผู้โดดเด่น ได้ถ่ายทอดเรื่องราวการรักษาเด็กหนุ่มชาวเบดูอินว่า:
“ในวันที่ 28 เดือนชะอ์บาน ปี ฮ.ศ. 1348 เด็กหนุ่มคนหนึ่งจากชาวอาหรับเบดูอิน ซึ่งเป็นอัมพาตมาตั้งแต่วัยเด็กและขาของเขาติดแนบอยู่กับต้นขา ได้เข้ามาในฮะรอมอันศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับมารดา โดยถือไม้เท้าไว้ในมือและมีผู้คนจำนวนหนึ่งร่วมมาด้วย
มารดาของเขาพาเขาไปวางไว้ข้างหน้าต่างศักดิ์สิทธิ์ และขอจากท่านให้บุตรชายของนางได้รับการรักษาหรือไม่ก็เสียชีวิตเสีย
ทันใดนั้น มีมือจากเร้นลับลูบลงบนขาของเด็กหนุ่ม และขาของเขาก็แยกออกจากต้นขา เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอย่างชัดเจน และด้วยพระอนุญาตของอัลลอฮ์ พร้อมด้วยเกียรติคุณของวะลีแห่งอัลลอฮ์ ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนด้วยขาของตนเอง
ในเวลานั้น เสียงศอละวาตดังขึ้น และผู้คนต่างพากันเฉลิมฉลองและแสดงความยินดี”
เชิงอรรถ
[1] ท่านคือเชค อับดุลอะซีม บิน เชคฮุเซน ผู้ล่วงลับ บิน เชคอะลี อัลญัด อะลี (อัตตูบะลี) อัลบะห์รอนี อัรรอบีอี นักปราชญ์ผู้ทรงคุณวุฒิและนักวรรณกรรมผู้สมบูรณ์แบบ เชื้อสายของท่านสืบไปถึงตัฆลิบ บิน รอบีอะฮ์ บิน นิซาร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 11 เดือนซุลเกาะอ์ดะฮ์ อัลฮะรอม ปี ฮ.ศ. 1323 (ค.ศ. 1905) ในเมืองอันนะศศอร แห่งอาบาดาน
ในช่วงที่บิดาของท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านได้อพยพไปยังนครนะญัฟ อัลอัชรอฟในปลายปี ฮ.ศ. 1342 และพำนักอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 21 ปี พร้อมทั้งศึกษาและรับประโยชน์จากองค์ความรู้ต่าง ๆ ณ ที่แห่งนั้น
ต่อมาในปี ฮ.ศ. 1363 ท่านได้เดินทางกลับบ้านเกิด และถึงแก่กรรมที่อาบาดานในวันที่ 7 เดือนญุมาดัลอูลา ปี ฮ.ศ. 1399 และได้รับการฝังไว้ ณ ที่แห่งเดียวกัน
