Most searched:

نصیحت‌ امیرالمؤمنین سران فتنۀ جمل

คำตักเตือนของนายแห่งผู้ยำเกรงต่อบรรดาผู้นำความวุ่นวายในสงครามญะมัล

สงครามญะมัลเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ขมขื่นที่สุดในประวัติศาสตร์อิสลาม เมื่อการผิดคำมั่นของบุคคลสำคัญบางคนผลักสังคมมุสลิมไปถึงปากเหวของสงครามกลางเมือง ท่ามกลางเหตุการณ์นั้น อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) และสหายผู้ซื่อสัตย์ของท่านไม่ละความพยายามแม้แต่น้อยจนถึงวาระสุดท้าย เพื่อปลุกความตระหนักของสาธารณชน ย้ำเตือนคำเตือนของศาสดามุฮัมมัด (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) และชี้แจงเหตุผลต่อบรรดาผู้นำความวุ่นวายจนไม่มีข้อแก้ตัวเหลืออยู่

อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) พยายามจนถึงวาระสุดท้ายที่จะเปิดโปงผู้ผิดคำมั่นในสงครามญะมัล ด้วยท่าทีอดทนและคำเตือนอันหนักแน่น แม้ความหลงใหลทางโลกและการหลอกลวงของบรรดาผู้นำความวุ่นวายจะปิดทางหวนกลับ และแม้อัซซุบัยร์จะแสดงความเสียใจที่ทำสงครามกับอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) แต่อคติแบบยุคญาฮิลียะฮ์ของบุตรชายกลับทำให้เขามองไม่เห็นรัศมีแห่งสัจธรรม

ชี้แจงเหตุผลจนไม่มีข้อแก้ตัว ต่อผู้ก่อความวุ่นวาย
ก่อนสงครามญะมัลจะเริ่มขึ้น อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) สนทนาโดยตรงกับฏ็อลฮะฮ์และอัซซุบัยร์ ท่านตั้งคำถามถึงผลที่จะตามมาในวันปรโลกและการละเมิดสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องในศาสนา อีกทั้งย้ำเตือนคำพยากรณ์ของศาสดามุฮัมมัด (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) เพื่อพยายามให้ทั้งสองละทิ้งหนทางที่เลือกเดิน

อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เรียกอัซซุบัยร์และฏ็อลฮะฮ์มาสนทนา เมื่อทั้งสามมารวมตัวกัน คอม้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันจนแทบชนกัน ท่านกล่าวกับทั้งสองว่า “ข้าเห็นว่าพวกเจ้าเตรียมม้า ผู้คน ยุทโธปกรณ์ และกำลังพลไว้มากมายสำหรับสงคราม แล้วพวกเจ้าได้เตรียมข้อแก้ตัวเช่นนี้ไว้สำหรับวันปรโลกด้วยหรือไม่? จงยำเกรงอัลลอฮ์ และอย่าเป็นเหมือนหญิงที่คลายเส้นด้ายของตนหลังจากปั่นไว้อย่างแน่นหนาแล้ว
ข้ามิใช่พี่น้องร่วมศาสนาของพวกเจ้าหรือ? พวกเจ้าเคยถือว่าการหลั่งเลือดข้าเป็นสิ่งต้องห้าม และข้าก็ถือว่าการหลั่งเลือดพวกเจ้าเป็นสิ่งต้องห้ามเช่นกัน หรือมีเหตุการณ์ใหม่ใดเกิดขึ้นที่ทำให้พวกเจ้าเห็นว่าการหลั่งเลือดข้ากลายเป็นสิ่งอนุมัติ?”
ฏ็อลฮะฮ์ตอบว่า “ท่านปลุกระดมผู้คนให้ต่อต้านอุษมาน!”
นายแห่งผู้ยำเกรงอ่านโองการนี้ว่า “یَومَئِذٍ یُوَفّیهِمُ اللهُ دینَهُمُ الحَقَّ ในวันนั้น อัลลอฮ์จะทรงตอบแทนพวกเขาตามความเป็นธรรมอย่างครบถ้วน” (ซูเราะฮ์อันนูร โองการที่ 25) จากนั้นท่านกล่าวว่า “ขออัลลอฮ์ทรงสาปแช่งบรรดาผู้สังหารอุษมาน”

จากนั้นท่านหันไปทางฏ็อลฮะฮ์และกล่าวว่า “ฏ็อลฮะฮ์เอ๋ย! เจ้านำภริยาของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) มาเพื่อใช้เธอในการทำสงคราม ขณะที่เจ้าซ่อนภริยาของตนไว้ที่บ้านกระนั้นหรือ?! เจ้ามิได้ให้คำสัตยาบันแก่ข้าหรือ?”
ต่อมาท่านหันไปถามอัซซุบัยร์ว่า “สิ่งใดทำให้เจ้าออกจากบ้านเรือนของเจ้า?”
อัซซุบัยร์ตอบว่า “ท่านทำให้ข้าออกมา และข้าไม่เห็นว่ามีใครในตำแหน่งนี้เหมาะสมไปกว่าข้า (ข้าถือว่าตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์เป็นสิทธิของข้า)!”
อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “เจ้าจำวันนั้นไม่ได้หรือ เมื่อเรากำลังเดินผ่านเผ่าบะนีฆ็อนม์ไปกับศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน)? ท่านศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) มองมาที่ข้าแล้วหัวเราะ และข้าก็ยิ้มตอบท่าน เจ้ากล่าวว่า ‘บุตรของอบูฏอลิบ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ไม่เลิกหลงตนเองและหยิ่งยโสเสียที’
ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) กล่าวกับเจ้าว่า ‘เขาไม่ได้หยิ่งยโส แต่เจ้าจะทำสงครามกับเขาโดยที่เจ้าเป็นฝ่ายอธรรมต่อเขา’”
เมื่ออัซซุบัยร์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็นึกขึ้นได้และกล่าวว่า “ข้าแต่อัลลอฮ์ ใช่แล้ว ข้าจำถ้อยคำนี้ได้! หากข้าจำถ้อยคำนี้ได้ก่อน ข้าจะไม่มีวันออกมาเพื่อการนี้ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ข้าจะไม่ทำสงครามกับท่านอีก” [1]

 

การสาปแช่งบรรดาฝ่ายญะมัล

ในวันสงครามญะมัล อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) สนทนาอย่างตรงไปตรงมากับฏ็อลฮะฮ์และอัซซุบัยร์ โดยย้ำเตือนถึงการที่ศาสดามุฮัมมัด (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแด่ท่านและวงศ์วาน) สาปแช่งบรรดาฝ่ายญะมัล พร้อมทั้งวิจารณ์และเปิดโปงหะดีษที่ถูกแต่งขึ้นในสมัยอุษมาน

ญาบิรรายงานจากอิมามบากิร มุฮัมมัด บิน อะลี (อะลัยฮิสสลาม) ว่า “ในวันสงครามญะมัล อะมีรุลมุอ์มินีน (อะลัยฮิสสลาม) ได้พบกับฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ และพูดคุยกับทั้งสอง ระหว่างนั้นท่านกล่าวว่า ผู้จดจำหะดีษของศาสดาท่านสุดท้าย ซึ่งบางคนอยู่ในวงศ์วานของศาสดา (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะอาลิฮี) ต่างรู้เรื่องนี้ดี และบัดนี้นาง (อาอิชะฮ์) ก็อยู่ต่อหน้าพวกเจ้า จงถามนางว่า บรรดาผู้ร่วมฝ่ายญะมัลถูกศาสดา (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะอาลิฮี) กล่าวสาปแช่งไว้ ‘وَ قَد خَابَ مَنِ افتَرَىٰ’ และแท้จริง ผู้ที่ใส่ความและกล่าวเท็จย่อมสิ้นหวังและขาดทุน” (ซูเราะฮ์ฏอฮา โองการที่ 61)
ฏ็อลฮะฮ์กล่าวกับอะมีรุลมุอ์มินีน (อะลัยฮิสสลาม) ว่า “ซุบฮานัลลอฮ์! ท่านกล่าวอ้างหรือว่าพวกเราถูกสาปแช่ง ทั้งที่ศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะอาลิฮี) กล่าวว่า สหายของฉันสิบคนอยู่ในสวรรค์?”
อะมีรุลมุอ์มินีน (อะลัยฮิสสลาม) กล่าวว่า “นี่คือหะดีษของสะอีด บิน ซัยด์ บิน นุฟัยล์ ที่ถูกแต่งขึ้นในสมัยการปกครองของอุษมาน (บัดนี้) จงบอกชื่อคนทั้งสิบมา”
ผู้รายงานกล่าวว่า “พวกเขาบอกชื่อเก้าคน และนิ่งเงียบเมื่อถึงอีกคนหนึ่ง”
อะมีรุลมุอ์มินีน (อะลัยฮิสสลาม) กล่าวว่า “แล้วคนที่สิบคือใคร?”
พวกเขาตอบว่า “คือท่าน”
ท่านกล่าวว่า “อัลลอฮุอักบัร! พวกเจ้าเองเป็นพยานว่าฉันเป็นหนึ่งในชาวสวรรค์ แต่ฉันไม่เชื่อและไม่ยอมรับสิ่งที่พวกเจ้าทั้งสองกล่าว”
จากนั้นท่านกล่าวว่า “ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงทำให้เมล็ดแตกออกและทรงสร้างมนุษย์ ศาสดา (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะอาลิฮี) ได้แจ้งแก่ฉันอย่างหนักแน่นและแน่ชัดว่า ในนรกมีบ่อแห่งหนึ่งซึ่งมีคนยุคก่อนหกคนและคนยุคหลังหกคนอยู่ในนั้น ที่ปากบ่อนั้นมีหินก้อนหนึ่ง เมื่อใดที่อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งประสงค์จะให้นรกโหมลุกใส่ผู้ที่อยู่ในนั้น พระองค์จะทรงบัญชาให้นำหินก้อนนั้นออก [โอ้ ฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์!] ในหมู่คนเหล่านั้น หรือผู้ที่ร่วมกับคนเหล่านั้น มีบางคนจากบรรดาผู้ที่พวกเจ้าเอ่ยชื่ออย่างแน่นอน หากไม่เป็นเช่นนั้น ขออัลลอฮ์ทรงให้พวกเจ้าชนะฉัน แต่หากเป็นเช่นนั้น ขออัลลอฮ์ทรงให้ฉันชนะพวกเจ้าทั้งสอง และทรงลงโทษพวกเจ้าเพราะบรรดาชีอะฮ์ของฉันที่ถูกพวกเจ้าสังหาร”” [2]

 

ความสำนึกผิดของซุบัยร์
รายงานต่าง ๆ จากวันอันปั่นป่วนของสงครามญะมัลเป็นพยานถึงความผิดพลาดของชายผู้หนึ่ง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยชักดาบต่อสู้เคียงข้างฝ่ายสัจธรรม แต่ท้ายที่สุดกลับพ่ายแพ้ต่ออคติและการก่อความวุ่นวาย ท่ามกลางเหตุการณ์เหล่านั้น การปรากฏตัวอันทรงอิทธิพลของนายแห่งบรรดาผู้ยำเกรงบนแนวร่วมฝ่ายสัจธรรมทำให้หลายคนมองเห็นความจริง แต่แรงชักจูงของคนรอบข้างและม่านหมอกแห่งความลังเลกลับนำชะตากรรมอันขมขื่นมาสู่บุคคลสำคัญบางคน

หลังจากพูดคุยกับฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ อะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (อะลัยฮิสสลาม) กลับไปหาสหายของท่านและกล่าวว่า “ซุบัยร์สาบานต่ออัลลอฮ์แล้วว่าเขาจะไม่ต่อสู้กับพวกเจ้า”
ในเวลานั้น ซุบัยร์ไปหาอาอิชะฮ์และกล่าวกับนางว่า “นับตั้งแต่ฉันมีสติปัญญาและวิจารณญาณ ฉันไม่เคยอยู่ในสถานการณ์ใดโดยไม่รู้ว่าตนมีหน้าที่ต้องทำอะไร ยกเว้นสถานการณ์นี้”
อาอิชะฮ์ถามว่า “ตอนนี้ท่านจะทำอย่างไร?”
ซุบัยร์ตอบว่า “ฉันต้องการจากคนกลุ่มนี้ไป”
ขณะนั้น อับดุลลอฮ์บุตรชายของเขากล่าวว่า “ท่านเป็นผู้รวบรวมสองฝ่ายนี้มาและทำให้พวกเขาเผชิญหน้ากัน แต่ตอนนี้เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ ท่านจะทิ้งพวกเขาไปหรือ? ท่านกลัวธงรบของบุตรชายอะบูฏอลิบ และรู้ว่าใต้ธงเหล่านั้นมีชายหนุ่มผู้กล้าหาญและชำนาญศึกอยู่ อีกทั้งความตายอันนองเลือดกำลังรออยู่ ด้วยเหตุนี้ท่านจึงกลัว!”
คำพูดนี้กระทบใจซุบัยร์อย่างหนัก เขาจึงกล่าวว่า “ฉันสาบานแล้วว่าจะไม่ต่อสู้กับเขา”
อับดุลลอฮ์ตอบว่า “จงชดเชยการผิดคำสาบานของท่าน แล้วต่อสู้กับเขา”
ท้ายที่สุด ซุบัยร์ยอมจำนนต่อแรงกดดันเหล่านี้ เขาปล่อยมัคฮูล ทาสของตนให้เป็นอิสระ และกลับเข้าสู่การสู้รบ [3]

คำพูดที่ช่วยให้ตระหนักของอิบนุอับบาสในวันสงครามญะมัลทำให้ซุบัยร์ลังเลและถอนตัวจากสนามรบ แต่การตัดสินใจนี้ลงเอยด้วยการที่เขาถูกสังหาร
อิบนุอับบาสกล่าวว่า “ในวันสงครามญะมัล ฉันกล่าวกับซุบัยร์ว่า ‘อาอิชะฮ์คนนี้ต้องการอำนาจการปกครองและการเป็นผู้นำให้ฏ็อลฮะฮ์ ญาติของนาง แล้วท่านต่อสู้กับญาติของตนเอง คืออะมีรุลมุอ์มินีน (อะลัยฮิสสลาม) ด้วยเหตุใด?’”
หลังจากได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ซุบัยร์ก็สำนึกผิดที่เข้าร่วมการสู้รบและถอนตัวจากสนามรบ แต่ระหว่างทางกลับ อิบนุญุรมูซได้พบเขาและสังหารเขา [4]

 

แหล่งอ้างอิง
[1] อัลบิดายะฮ์ วันนิฮายะฮ์ เล่ม 10 หน้า 458; อัลกามิล ฟิตตารีค เล่ม 2 หน้า 597

[2] บิฮารุลอันวาร เล่ม 32 หน้า 196
[3] อัลกามิล ฟิตตารีค เล่ม 2 หน้า 597
[4] สิยัร อะอ์ลาม อันนุบะลาอ์ เล่ม 2 หน้า 178

เนื้อหาเพิ่มเติม

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *