Most searched:

ความโศกเศร้าอันเดียวดายของประมุขแห่งผู้ยำเกรงต่อพระเจ้า ในการอำลาผู้เป็นที่รักครั้งสุดท้าย

ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มองใบหน้าของท่านหญิงซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ความเศร้าในใจของท่านแผดเผาราวเปลวไฟ และช่วงเวลาแห่งการอำลาก็ยิ่งยากลำบากขึ้น อิมามพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดจากความรักด้วยความอดกลั้นและการยอมรับพระประสงค์ของอัลลอฮ์ แม้ว่าบาดแผลจากความอยุติธรรมจะไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของท่าน

ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ธิดาผู้ทรงเกียรติของศาสดาแห่งอิสลาม ได้สิ้นชีพในฐานะชะฮีดเมื่อปีฮิจเราะห์ศักราช 11 ณ เมืองมะดีนะฮ์ เรื่องราวการอำลามารดาของท่านฮะซันและท่านฮุเซน และการอำลาท่านหญิงซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ของท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) สะท้อนภาพแห่งความรักและความปวดร้าวใจ ท่านหญิงซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ผู้เป็นความอบอุ่นใจของบ้านและครอบครัว ได้พ้นจากความทุกข์ของโลกนี้ก่อนผู้อื่น และไปพบกับบิดาผู้เปี่ยมเมตตาของท่าน คือท่านศาสดาผู้ทรงเกียรติ

 

เครื่องหอมสำหรับชโลมศพจากสวรรค์
เมื่อท่านหญิงซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เข้าใกล้ช่วงเวลาอำลาโลกอันไม่จีรังมากขึ้น ท่านก็เตรียมตัวเพื่อพบกับพระผู้เป็นเจ้ามากขึ้น

มีรายงานว่า ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มีชีวิตอยู่หลังจากบิดาผู้ทรงเกียรติของท่านอีกสี่สิบวัน เมื่อเวลาที่ท่านจะสิ้นชีพในฐานะชะฮีดมาถึง ท่านกล่าวกับอัสมาอ์ว่า “โอ้อัสมาอ์! เมื่อเวลาที่ท่านศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) จะจากโลกนี้ไปมาถึง ญิบรีลได้นำการบูรจากสวรรค์มาให้ท่าน ท่านศาสดาแบ่งมันออกเป็นสามส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับท่านเอง ส่วนหนึ่งสำหรับท่านอะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) และอีกส่วนหนึ่งสำหรับฉัน รวมทั้งหมดเป็นสี่สิบดิรฮัม โอ้อัสมาอ์! จงนำเครื่องหอมสำหรับชโลมศพของบิดาฉันที่เหลืออยู่จากสถานที่แห่งหนึ่งมา แล้ววางไว้ข้างศีรษะของฉัน”

อัสมาอ์นำสิ่งนั้นมาและวางไว้ข้างศีรษะของท่านหญิง จากนั้นท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ดึงผ้ามาคลุมตัวและกล่าวว่า “รอฉันสักครู่ แล้วค่อยเรียกฉัน หากฉันไม่ตอบ จงรู้ไว้ว่า ฉันได้ไปอยู่กับบิดาของฉันแล้ว” อัสมาอ์รออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเรียกท่านหญิง แต่ท่านไม่ตอบ

จากนั้นอัสมาอ์จึงร้องเรียกว่า “โอ้ธิดาของมุฮัมมัด อัลมุศฏอฟา! โอ้ธิดาของผู้ทรงเกียรติที่สุดในบรรดาผู้ที่สตรีให้กำเนิด! โอ้ธิดาของผู้ประเสริฐที่สุดในบรรดาผู้ที่เคยก้าวเดินบนก้อนกรวด! โอ้ธิดาของผู้ที่ระยะห่างระหว่างท่านกับพระผู้อภิบาลของท่านเท่ากับระยะสองคันธนูหรือใกล้กว่านั้น!”

ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ไม่ตอบ อัสมาอ์เปิดผ้าที่คลุมใบหน้าของท่านออก และเห็นว่าท่านได้จากโลกนี้ไปแล้ว อัสมาอ์จึงโผเข้ากอดท่าน จูบท่าน และกล่าวว่า “โอ้ฟาฏิมะฮ์! เมื่อท่านไปพบบิดาของท่าน คือศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) โปรดฝากคำสลามจากอัสมาอ์ บินต์ อุมัยส์ ไปถึงท่านด้วย”

การอำลาของอิมามฮะซันและอิมามฮุเซน
การอำลามารดาผู้ยังเยาว์วัยของอิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) เป็นภาพแห่งความอาลัยและความรัก อิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) มองใบหน้าอันอ่อนโยนของมารดาด้วยความไม่อยากเชื่อและดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา พลางร้องเรียกชื่อท่าน เผื่อว่าท่านจะตอบ

ในขณะนั้น อิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) เข้ามาและกล่าวว่า “โอ้อัสมาอ์! เหตุใดมารดาของเราจึงนอนหลับในเวลานี้?” อัสมาอ์กล่าวว่า “โอ้บุตรทั้งสองของท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) มารดาของพวกท่านไม่ได้หลับ ท่านได้จากโลกนี้ไปแล้ว”

อิมามฮะซัน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) โผเข้ากอดมารดาและจูบท่าน พร้อมกล่าวครั้งหนึ่งว่า “โอ้แม่! พูดกับลูกเถิด ก่อนที่วิญญาณของลูกจะพรากจากร่าง”
อิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ก็เดินเข้ามา จูบเท้าของมารดาและกล่าวว่า “โอ้แม่! ลูกคือฮุเซน บุตรของแม่ พูดกับลูกเถิด ก่อนที่หัวใจของลูกจะแหลกสลายและลูกจะตาย”

อัสมาอ์กล่าวกับทั้งสองว่า “โอ้บุตรทั้งสองของท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) จงไปหาบิดาของพวกท่าน คืออะลี (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) และแจ้งข่าวการเสียชีวิตของมารดาแก่ท่าน”

การจากพรากผู้เป็นที่รัก
ไม่เคยมีใครเห็นอะลี บิน อบีฏอลิบ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) อยู่ในสภาพตื่นตระหนกมาก่อน จนกระทั่งอิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) รีบร้อนมาหาบิดาและแจ้งข่าวที่ทำให้ท่านวิ่งกลับบ้านด้วยความทุกข์ใจ

อิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) ออกจากบ้าน เมื่อเข้าใกล้มัสยิด ทั้งสองก็ร้องไห้เสียงดัง บรรดาสาวกต่างรีบเข้ามาหาและกล่าวว่า “โอ้บุตรทั้งสองของท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) เหตุใดพวกท่านจึงร้องไห้? ขออัลลอฮ์อย่าทรงให้ดวงตาของพวกท่านต้องหลั่งน้ำตาเลย! หรือว่าพวกท่านมองไปยังที่ประจำของท่านศาสดา (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) ผู้เป็นตาของพวกท่าน แล้วร้องไห้เพราะคิดถึงและปรารถนาจะพบท่าน?” ทั้งสองกล่าวว่า “ไม่ใช่! มารดาของเรา ฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ได้จากโลกนี้ไปแล้ว”

เมื่อท่านอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ได้ยินข่าวอันโศกเศร้านี้ ท่านก็ล้มลงหน้าคว่ำกับพื้นและกล่าวด้วยความอาลัยว่า “นับจากนี้ ใครจะเป็นที่ปลอบประโลมใจของฉัน โอ้ธิดาของมุฮัมมัด ฉันเคยได้รับความสงบใจจากเธอ แล้วหลังจากเธอ ฉันจะได้รับความสงบใจจากใครอีก?”

จากนั้นท่านกล่าวว่า “มิตรสองคนที่ได้พบกัน วันหนึ่งย่อมต้องพรากจากกัน และทุกสิ่งนอกจากการจากพรากล้วนเล็กน้อยและผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว การที่ฉันสูญเสียฟาฏิมะฮ์หลังจากอะห์มัด แสดงให้เห็นว่าไม่มีมิตรภาพหรือการอยู่เคียงข้างกันใดคงอยู่ตลอดไป”

หลังจากนั้น อิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวกับอัสมาอ์ด้วยความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งว่า “โอ้อัสมาอ์! จงอาบน้ำศพให้ฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจากอัลลอฮ์จงมีแด่นาง) ชโลมร่างนางด้วยเครื่องหอม และห่อร่างนางด้วยผ้ากะฝั่น”
อัสมาอ์ทำทุกสิ่งที่จำเป็นด้วยความเคารพและความรัก และท้ายที่สุด อิมามอะลีได้ประกอบนมาซให้แก่ร่างของนาง

 

แหล่งอ้างอิง
กัชฟุลฆุมมะฮ์ เล่ม 1 หน้า 500

เนื้อหาเพิ่มเติม

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *