หลังจากการดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มีความมั่นคงแล้ว ท่านต้องเผชิญกับความท้าทายหลายประการจากผู้ที่มุ่งรักษาผลประโยชน์ทางโลกและสถานะทางการเมืองของตน ต็อลฮะฮ์และซุบัยร์ ซึ่งหลังจากให้สัตยาบันต่ออะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) แล้ว ไม่ได้รับตำแหน่งในการปกครองตามที่ตนต้องการ จึงอ้างเหตุผลที่ไร้มูลเดินทางไปยังนครมักกะฮ์ เพื่อร่วมกับอาอิชะฮ์เปิดแนวต่อต้านการปกครองของนายแห่งผู้ยำเกรง
ในปีฮิจเราะห์ศักราชที่ 35 อุษมาน บิน อัฟฟาน เคาะลีฟะฮ์คนที่สามของชาวมุสลิม ถูกสังหารในนครมะดีนะฮ์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากประชาชนประท้วงนโยบายของเขาอย่างกว้างขวาง และถือเป็นจุดเปลี่ยนในประวัติศาสตร์อิสลาม ขณะนั้น อาอิชะฮ์ ภรรยาของศาสดาแห่งอิสลาม (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) พำนักอยู่ที่นครมักกะฮ์และตั้งใจจะกลับไปยังนครมะดีนะฮ์
ข่าวการสังหารอุษมาน
หลังเสร็จสิ้นพิธีฮัจญ์ ระหว่างทางกลับนครมะดีนะฮ์ อาอิชะฮ์ได้รับข่าวที่เปลี่ยนทิศทางของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ไปโดยสิ้นเชิง ข้อความนี้เป็นบทสนทนาระหว่างอาอิชะฮ์กับผู้เดินทางคนหนึ่ง ซึ่งอาอิชะฮ์ได้แสดงจุดยืนของตนต่อเหตุการณ์สังหารอุษมานและการดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
เมื่ออาอิชะฮ์ประกอบพิธีฮัจญ์เสร็จและออกเดินทางไปนครมะดีนะฮ์ ระหว่างทางอาอิชะฮ์ได้พบชายคนหนึ่งชื่อ «อุบัยด์ บิน สะละมะฮ์ อัลลัยษี» อาอิชะฮ์ซึ่งยังไม่ทราบข่าวจากเมืองนั้น จึงถามเขาถึงสถานการณ์ในนครมะดีนะฮ์และผู้คนที่นั่น อุบัยด์ตอบว่า «อุษมานถูกสังหารแล้ว»
เมื่อได้ยินข่าวนี้ อาอิชะฮ์ถามว่า «หลังจากเขาเสียชีวิต ผู้คนทำอย่างไร?»
อุบัยด์กล่าวว่า “พวกเขาได้ให้สัตยาบันต่อท่านอมีรุลมุอ์มินีน อะลี บิน อบีฏอลิบ (علیهالسلام) (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)”
อาอิชะฮ์กล่าวว่า “หากท้องฟ้าถล่มลงมาบนแผ่นดินเสียยังดีกว่าที่ฉันจะได้ยินถ้อยคำเช่นนี้จากเจ้า ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ อุษมานถูกสังหารอย่างอยุติธรรม และฉันจะล้างแค้นให้เขาอย่างแน่นอน ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ สำหรับฉันแล้ว ชีวิตของอุษมานเพียงวันเดียวยังดีกว่าชีวิตทั้งหมดของท่านอมีรุลมุอ์มินีนอะลี (علیهالسلام) (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)”
อุบัยด์ บิน สะละมะฮ์กล่าวกับนางว่า “เจ้าไม่ใช่หรือที่เคยยกย่องท่านอมีรุลมุอ์มินีนอะลี (علیهالسلام) (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) อยู่เสมอ และกล่าวว่าบนแผ่นดินนี้ไม่มีผู้ใดเป็นที่โปรดปรานของอัลลอฮ์ยิ่งกว่าเขา? เหตุใดบัดนี้เจ้าจึงไม่พอใจที่เขาเป็นเคาะลีฟะฮ์? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเจ้าเองเคยยุยงผู้คนให้สังหารอุษมาน และกล่าวว่า ‘จงสังหารนะอ์ษัลผู้นี้ (อุษมาน) เพราะเขากลายเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว’?”
อาอิชะฮ์ตอบว่า “สิ่งที่ฉันพูดนั้นเป็นความจริง แต่ภายหลังฉันเห็นว่าเขาเป็นคนดี จึงถอนคำพูดก่อนหน้านั้นของฉัน ผู้คนทำให้เขากลับตัวสำนึกผิด เขาก็กลับตัวสำนึกผิดและได้รับการอภัย!” [1]
การคัดค้านอาอิชะฮ์
อุบัยด์ บิน อบีสะละมะฮ์วิจารณ์ความขัดแย้งในจุดยืนของอาอิชะฮ์อย่างกล้าหาญ และการเปลี่ยนจุดยืนของนางนี้ไม่เพียงเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ แต่ยังก่อให้เกิดความสับสนและความเคลือบแคลงในหมู่ผู้คนด้วย
อุบัยด์ บิน สะละมะฮ์ (เป็นที่รู้จักในนามอิบนุอุมมุกิลาบ) อ่านบทกวีเหล่านี้ตอบอาอิชะฮ์ว่า “จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้มาจากเจ้า และการเปลี่ยนแปลงก็มาจากเจ้า ทั้งลมที่พัดและฝนที่ตกก็มาจากเจ้า
เจ้านั่นเองที่สั่งให้พวกเราสังหารผู้นำ และกล่าวว่าเขากลายเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาแล้ว
หากพวกเราเชื่อฟังเจ้าในการสังหารเขา สำหรับพวกเราแล้ว ผู้สังหารเขาก็คือผู้ที่ออกคำสั่งนั้นนั่นเอง
แล้วเหตุใดในเวลานั้นหลังคาบ้านจึงไม่ถล่มลงมาทับพวกเรา? และเหตุใดดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์จึงไม่หยุดโคจร?
วันนี้ผู้คนได้ให้สัตยาบันแก่ผู้ที่ขจัดความขัดแย้ง แก้ไขสิ่งที่บิดเบี้ยว และจัดการกิจการต่าง ๆ ให้เป็นระเบียบ
เขาสวมชุดออกรบเพื่อสถาปนาความยุติธรรม และไม่มีความภักดีใดเหมือนความภักดีของผู้ที่ทรยศ (ต่อคำมั่นของตน)»
หลังจากการสนทนานี้ อาอิชะฮ์กลับไปยังมักกะฮ์ นางพักอยู่ใกล้มัสยิดอัลฮะรอม แล้วเดินไปยังหินดำ เมื่อผู้คนมารวมตัวกันรอบนาง นางกล่าวกับพวกเขาด้วยเสียงดังว่า «โอ้ผู้คน! อุษมานถูกสังหารอย่างไม่เป็นธรรม และขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่การตายของเขา» [2]
การเคลื่อนไหวของฝ่ายต่อต้าน
บรรดาผู้ต่อต้านการเป็นเคาะลีฟะฮ์ของท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) รวมตัวกันรอบอาอิชะฮ์และพิจารณาทางเลือกต่าง ๆ ก่อนตัดสินใจในที่สุดว่าจะเดินทางไปยังบัศเราะฮ์เพื่อเผชิญหน้ากับท่าน
ฝ่ายที่ต่อต้านพวกเขามารวมตัวกันกับอาอิชะฮ์และหารือกันเรื่องนี้ บางคนเสนอว่า «เราไปมะดีนะฮ์และต่อสู้กับท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กันเถิด» คนอื่น ๆ กล่าวว่า «พวกท่านไม่มีกำลังพอจะเผชิญหน้ากับชาวมะดีนะฮ์» ข้อเสนอต่อมาคือให้เดินทางไปยังแคว้นชาม เพราะที่นั่นมีกำลังคนและทรัพยากรทางการเงินเพียงพอ อีกทั้งชาวชามก็เป็นผู้สนับสนุนอุษมาน เราจะเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่การตายของเขา และจะได้พบทั้งสหาย ผู้สนับสนุน และผู้ร่วมทางเพื่อการนี้» แต่คนหนึ่งในหมู่พวกเขากล่าวว่า «มุอาวิยะฮ์อยู่ที่นั่น เขาเป็นผู้ปกครองแคว้นชาม และผู้คนก็เชื่อฟังเขา พวกท่านจะไม่บรรลุเป้าหมาย เพราะเขามีสิทธิเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่การตายของอุษมานมากกว่าพวกท่าน เนื่องจากเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของอุษมาน»
ในที่สุด คนกลุ่มหนึ่งเสนอให้เดินทางไปอิรัก โดยให้เหตุผลว่า ฏ็อลฮะฮ์มีผู้ติดตามและผู้สนับสนุนในเมืองกูฟะฮ์ ส่วนซุบัยร์ก็เป็นที่นิยมในเมืองบัศเราะฮ์และมีผู้คนฝักใฝ่เขา ท้ายที่สุด ทุกคนตกลงที่จะมุ่งหน้าไปยังบัศเราะฮ์ [3]
การเรียกร้องส่วนแบ่งอำนาจ
หลังจากการดำรงตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์ของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มั่นคงแล้ว ฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ ซึ่งคาดหวังว่าจะได้รับตำแหน่งสำคัญจากประวัติการรับใช้ของตนในสมัยการปกครองของอุษมาน ได้ไปหาผู้นำแห่งบรรดาผู้ยำเกรงพระเจ้าเพื่อเรียกร้องส่วนแบ่งอำนาจของตน
ไม่กี่วันหลังจากให้สัตยาบัน ฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ได้มาหาอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) และกล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน! ท่านเห็นด้วยตนเองแล้วว่า ในสมัยการปกครองของอุษมาน พวกเราได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาและเข้มงวดเพียงใด และท่านก็รู้ว่าในการปกครองนั้น เขาคำนึงถึงแต่ตระกูลอุมัยยะฮ์ บัดนี้ เมื่ออัลลอฮ์ได้มอบตำแหน่งเคาะลีฟะฮ์แก่ท่านแล้ว โปรดมอบหมายหน้าที่รับผิดชอบและการปกครองบางส่วนของท่านให้พวกเรา”
อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวแก่พวกเขาว่า “จงพอใจในสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงจัดสรรและกำหนดไว้ให้พวกท่าน เพื่อให้ฉันได้ไตร่ตรองเรื่องนี้ จงรู้ไว้ว่า ฉันจะให้ร่วมรับผิดชอบในหน้าที่ของฉันเฉพาะผู้ที่ฉันไว้วางใจในด้านศาสนาและความซื่อสัตย์ และฉันรู้จักประวัติของพวกเขาเป็นอย่างดีเท่านั้น”
เมื่อผิดหวังกับคำตอบของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) พวกเขาจึงกลับไปและตัดสินใจออกจากมะดีนะฮ์มุ่งหน้าสู่มักกะฮ์เพื่อประกอบอุมเราะฮ์ [4]
คำเตือนของผู้นำแห่งบรรดาผู้ยำเกรงพระเจ้า
ความยืนกรานของฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ที่จะออกจากมะดีนะฮ์ เผชิญกับความหยั่งรู้และความตระหนักของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ถึงเจตนาที่ซ่อนอยู่ของพวกเขา
ฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์เข้าพบอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) และขออนุญาตท่านเดินทางไปมักกะฮ์เพื่อประกอบพิธีอุมเราะฮ์ อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “พวกท่านจะไปประกอบพิธีอุมเราะฮ์อะไรกัน?”
ทั้งสองสาบานเพื่อให้อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มั่นใจว่า พวกตนไม่มีเจตนาอื่นนอกจากประกอบพิธีอุมเราะฮ์ ท่านกล่าวว่า “แท้จริงแล้ว พวกท่านตั้งใจจะทรยศและผิดสัญญา และต้องการละเมิดคำปฏิญาณให้สัตยาบันของตน”
ทั้งสองสาบานต่ออัลลอฮ์อีกครั้งว่า ไม่ได้ตั้งใจจะต่อต้านและไม่ต้องการละเมิดคำปฏิญาณให้สัตยาบันของตน พร้อมกล่าวว่าไม่มีเป้าหมายอื่นนอกจากประกอบพิธีอุมเราะฮ์ อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น ก็จงให้สัตยาบันแก่ฉันอีกครั้ง”
ทั้งสองให้สัตยาบันแก่ท่านอีกครั้ง พร้อมคำสาบานที่หนักแน่นที่สุดและคำมั่นสัญญาที่มั่นคงที่สุด จากนั้นผู้นำของบรรดาผู้ยำเกรงก็อนุญาตให้พวกเขาออกเดินทาง เมื่อทั้งสองออกจากที่พำนักของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ท่านกล่าวแก่ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นว่า “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ พวกท่านจะไม่เห็นทั้งสองอีก นอกจากในความวุ่นวายที่พวกเขาจะลุกขึ้นทำสงครามและนองเลือดเพราะมัน”
ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นถามว่า “โอ้อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)! ถ้าเช่นนั้น โปรดสั่งให้พาทั้งสองกลับมาหาท่านเถิด”
ท่านตอบว่า “อัลลอฮ์จะทรงทำให้สิ่งที่ต้องเกิดขึ้นสำเร็จลุล่วง” [5]
การเตรียมการก่อความวุ่นวาย
เมื่อจุดหมายปลายทาง (บัศเราะฮ์) เป็นที่แน่นอนแล้ว บรรดาผู้นำของกลุ่มนี้ ได้แก่ บนีอุมัยยะฮ์ ยะอ์ลา บิน มุนยะฮ์ ฏ็อลฮะฮ์ และซุบัยร์ ได้สรุปแผนการเรียกร้องให้ชดใช้เลือดของอุษมานและการเผชิญหน้าทางทหาร
ผู้อาวุโสและบรรดาผู้นำที่มารวมตัวกันในมักกะฮ์เห็นพ้องกันว่าจะล้างแค้นให้แก่อุษมาน แม้ในตอนแรกอาอิชะฮ์จะเรียกร้องให้พวกเขามุ่งหน้าไปยังมะดีนะฮ์ แต่พวกเขาคัดค้านและยืนกรานว่าจะไปบัศเราะฮ์ ฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์กล่าวกับอาอิชะฮ์ว่า “เรากำลังไปยังดินแดนที่กิจการต่าง ๆ ถูกปล่อยปละละเลยและตกอยู่ในมือของอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) อะลีบังคับให้เราสัตยาบันต่อท่าน และบัดนี้ท่านก็อ้างสัตยาบันนั้นมาโต้แย้งเรา ตราบใดที่เธอยังไม่ออกไปและแสดงจุดยืนที่แน่วแน่เช่นเดียวกับที่เธอประกาศในมักกะฮ์ พวกเขาก็จะไม่เลิกยุ่งกับเรา”
หลังจากการสนทนาครั้งนี้ ผู้ประกาศได้ป่าวร้องว่าอาอิชะฮ์ตั้งใจจะไปบัศเราะฮ์ ขบวนเดินทางที่มีอูฐราวหกร้อยตัวจึงถูกจัดตั้งขึ้น และกำลังพลซึ่งประกอบด้วยชาวอาหรับเบดูอินกับทาสที่เตรียมพร้อมจะให้ความช่วยเหลือก็ออกเดินทาง อาอิชะฮ์ยังส่งข่าวถึงฮัฟศะฮ์ด้วย ฮัฟศะฮ์ตัดสินใจจะร่วมเดินทางไปกับพวกเขา แต่อับดุลลอฮ์ บิน อุมัรห้ามไว้ ฮัฟศะฮ์จึงอยู่ที่มักกะฮ์ต่อไป
ด้วยเหตุนี้ อาอิชะฮ์จึงออกเดินทางพร้อมกับฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ อาอิชะฮ์ได้มอบหมายให้อับดุรเราะห์มาน บิน อัตตาบเป็นผู้นำละหมาด ส่วนมัรวานและสมาชิกคนอื่น ๆ ของบนีอุมัยยะฮ์ออกเดินทางพร้อมกองกำลังทหารม้าหกร้อยนาย [6]
ความลังเลของอาอิชะฮ์
ขบวนของฏ็อลฮะฮ์ ซุบัยร์ และอาอิชะฮ์ออกเดินทางพร้อมกับพรรคพวกของพวกเขา ระหว่างทาง เมื่อมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง อาอิชะฮ์ก็นึกถึงคำเตือนที่ศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) เคยให้ไว้ ทำให้นางตั้งใจจะกลับไป แต่คนรอบข้างขัดขวางการตัดสินใจนั้น
ฏ็อลฮะฮ์ ซุบัยร์ และอาอิชะฮ์ออกเดินทางพร้อมกับผู้ที่มารวมตัวอยู่รอบตัวพวกเขา กำลังพลทั้งหมดมีสามพันคน ในจำนวนนี้เก้าร้อยคนเป็นชาวมะดีนะฮ์และมักกะฮ์ ระหว่างทาง อาอิชะฮ์ได้ยินเสียงสุนัขเห่า จึงถามผู้ร่วมเดินทางว่า “บ่อน้ำที่เราอยู่ข้าง ๆ นี้ชื่ออะไร?” พวกเขาตอบว่า “ที่นี่คือเฮาอับ”
เมื่อได้ยินชื่อนี้ อาอิชะฮ์ก็ตกใจและกล่าวว่า “إنّا لِلَّهِ و إنّا إلَیهِ راجِعونَ (แท้จริงเราเป็นของอัลลอฮ์ และแท้จริงเราจะกลับคืนสู่พระองค์) พาฉันกลับไป พาฉันกลับไป! เพราะฉันได้ยินศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) กล่าวต่อหน้าบรรดาภรรยาของท่านว่า หนึ่งในพวกเธอจะเป็นผู้ที่สุนัขแห่งเฮาอับเห่าใส่” อาอิชะฮ์นึกถึงคำเตือนของศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) จึงตัดสินใจจะกลับจากที่นั่น
แต่ในขณะนั้น อับดุลลอฮ์ บิน ซุบัยร์เข้ามาหานางและกล่าวว่า “ผู้ที่อ้างว่าบ่อน้ำแห่งนี้คือเฮาอับนั้นพูดเท็จ” เพื่อให้อาอิชะฮ์มั่นใจ เขาจึงพาคนจากตระกูลบนีอามิรมาห้าสิบคน คนเหล่านั้นสาบานและเป็นพยานว่าคำพูดของอับดุลลอฮ์ บิน ซุบัยร์เป็นความจริง และสถานที่แห่งนั้นไม่ใช่เฮาอับ [7]
คำพยากรณ์ของศาสดาท่านสุดท้าย
คำพยากรณ์ของศาสดา (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) ที่ว่าสุนัขแห่งฮะวับจะเห่าใส่ภรรยาคนหนึ่งของท่าน ขณะนางออกไปทำสงครามกับอมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เป็นข้อเท็จจริงสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการให้การเท็จครั้งแรกในอิสลาม
อิมามศอดิก (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “การให้การเท็จครั้งแรกในอิสลามคือการให้การให้คำสาบานของชายเจ็ดสิบคน เมื่อกองทัพของอาอิชะฮ์มาถึงบริเวณที่เรียกว่าบ่อน้ำเฮาอับ สุนัขที่นั่นก็เห่าใส่พวกเขา อาอิชะฮ์ได้ยินเสียงสุนัขจึงต้องการกลับไป และกล่าวว่า ฉันได้ยินศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วาน) กล่าวแก่บรรดาภรรยาของท่านว่า ในหมู่พวกเธอจะมีคนหนึ่งที่สุนัขแห่งเฮาอับเห่าใส่ เมื่อนางออกเดินทางไปทำสงครามกับผู้สืบทอดของฉัน คืออมีรุลมุอ์มินีน อะลี บิน อบีฏอลิบ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
จากนั้นชายเจ็ดสิบคนได้ให้การต่อหน้าสตรีผู้นั้นว่าที่นี่ไม่ใช่บ่อน้ำเฮาอับ และนี่คือการให้การที่อาศัยคำโกหกครั้งแรกในอิสลาม” [8]
แหล่งอ้างอิง
[1] อัลฟุตูห์ ของอิบนุอะอ์ษัม เล่ม 2 หน้า 437; บิฮารุลอันวาร เล่ม 32 หน้า 142
[2] ตารีคอัฏเฏาะบะรี เล่ม 4 หน้า 458
[3] อันซาบุลอัชรอฟ เล่ม 2 หน้า 221
[4] ชัรห์นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์ เล่ม 1 หน้า 231
[5] ชัรห์นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์ เล่ม 1 หน้า 232
[6] ตารีคอัฏเฏาะบะรี เล่ม 4 หน้า 454
[7] อันซาบุลอัชรอฟ เล่ม 2 หน้า 224
[8] อิษบาตุลฮุดาฮ์ เล่ม 1 หน้า 278