ช่วงเวลาหลังจากศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแก่ท่านและวงศ์วานของท่าน) เป็นชะฮีด คือจุดเริ่มต้นของบทอันแสนเจ็บปวดในชีวิตของอะห์ลุลบัยต์ ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) แม้ต้องทนทุกข์กับบาดแผลลึก ก็ยังครุ่นคิดถึงการจากไปชั่วนิรันดร์ด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความเศร้า ในช่วงเวลาอันยากลำบากนั้น อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) คือผู้รับฟังความทุกข์ใจเพียงคนเดียวและเป็นคู่เคียงที่ซื่อสัตย์ของท่านหญิง ความขมขื่นของวันเวลาเหล่านั้นทวีถึงขีดสุดเมื่อเสียงอะซานดังกังวานสะเทือนใจและกระทบหัวใจที่บอบช้ำของท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
วันแห่งการไว้อาลัย
ท่ามกลางความเดียวดายและความโศกเศร้าจากการพลัดพรากบิดาอย่างที่สุด ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) พร่ำบอกแก่บุตรทั้งสอง คืออิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) ถึงความรักที่ประเมินค่าไม่ได้ที่ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแก่ท่านและวงศ์วานของท่าน) มีต่อพวกเขา
หลังจากศาสดาแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแก่ท่านและวงศ์วานของท่าน) เป็นชะฮีด ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) โพกผ้าบนศีรษะอยู่เสมอเนื่องจากความเจ็บปวดและความโศกเศร้าอย่างหนัก การพลัดพรากจากบิดาทำให้ท่านอ่อนแรงอย่างยิ่ง จิตใจแตกสลาย หัวใจเต็มไปด้วยความทุกข์ ดวงตานองน้ำตา และทุกข์ระทม ความทรงจำถึงช่วงเวลาที่บิดามาเยี่ยมท่านยิ่งโหมเปลวไฟแห่งความเศร้าในหัวใจของท่าน บางครั้งท่านมองอิมามฮะซันและอิมามฮุเซน (ขอความสันติจงมีแด่ท่านทั้งสอง) ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า “บิดาผู้ที่ให้เกียรติพวกเจ้ามากมาย อุ้มพวกเจ้าขึ้นบ่า และรักพวกเจ้ามากกว่าใครทั้งปวงอยู่ที่ไหน? ผู้ที่ไม่ยอมให้พวกเจ้าเดินเท้าบนพื้นดิน إنّٰا لِلّٰهِ وَ إنّٰا إلَیهِ راجِعُونَ แท้จริงเราเป็นของอัลลอฮ์ และแท้จริงเราจะกลับไปหาพระองค์ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า ปู่ของพวกเจ้าผู้เป็นที่รักยิ่งของหัวใจแม่จากพวกเราไปแล้ว และแม่จะไม่มีวันได้เห็นท่านเปิดประตูบานนี้ต้อนรับพวกเรา อุ้มพวกเจ้าขึ้นบ่า และมอบความรักที่ท่านเคยมอบให้พวกเจ้าอีกเลย” [1]
อะซานที่ไม่จบของบิลาล
เสียงอะซานของบิลาลที่ดังกังวานทำให้ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ระลึกถึงวันเวลาที่ศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรแก่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ยังอยู่ เสียงนั้นยิ่งทำให้หัวใจที่แตกสลายของท่านหญิงเจ็บปวดมากขึ้นทุกครั้ง การอำลาอันแสนปวดร้าวผ่านเสียงอะซานที่ขาดหายกลางคันนี้ บอกเล่าเรื่องราวอันโศกเศร้าของวันเวลาที่เมืองมะดีนะฮ์ต้องอยู่อย่างเดียวดายโดยไร้ผู้เป็นที่พึ่ง
หลังการจากไปของศาสดามุฮัมมัด (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) เมื่อบุตรีผู้ทรงเกียรติของท่านได้ยินเสียงอะซานของผู้ประกาศอะซานประจำตัวท่าน ก็ทำให้ความทรงจำถึงวันเวลาที่ท่านยังอยู่กลับมาชัดเจนอีกครั้ง รายงานต่อไปนี้เล่าถึงการอำลาการประกาศอะซานของบิลาล และผลกระทบอันลึกซึ้งที่มีต่อท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
หลังการเป็นชะฮีดของศาสดาแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) บิลาล อัลฮะบะชีปฏิเสธที่จะประกาศอะซาน โดยกล่าวว่า “หลังจากศาสดาจากไป ฉันจะไม่ประกาศอะซานให้ใครอีก” จนวันหนึ่งท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “ฉันอยากได้ยินเสียงอะซานของผู้ประกาศอะซานของพ่อฉัน” เมื่อบิลาลได้ยินถ้อยคำนี้ เขาจึงเริ่มประกาศอะซาน ครั้นบิลาลกล่าว «الله اکبر» (อัลลอฮ์ทรงยิ่งใหญ่) สองครั้ง ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ อัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ก็นึกถึงช่วงเวลาที่บิดาของท่าน คือศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ยังอยู่ และร้องไห้อย่างมาก
เมื่อบิลาลกล่าวมาถึงวลี «أشهد أن محمّداً رسول الله» (ฉันขอปฏิญาณว่า มุฮัมมัดคือศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์) ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ก็ส่งเสียงคร่ำครวญและหมดสติ ผู้ที่อยู่ ณ ที่นั้นเห็นสภาพของท่านแล้วคิดว่าท่านเสียชีวิต จึงบอกบิลาลด้วยความตื่นตระหนกว่า “หยุดอะซานเถิด อย่ากล่าวต่ออีกเลย! ฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) บุตรีของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ เสียชีวิตแล้ว” หลังจากเห็นเหตุการณ์อันบีบคั้นหัวใจนี้ บิลาลจึงหยุดประกาศอะซาน ปล่อยให้อะซานค้างอยู่กลางคัน
เมื่อท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ฟื้นคืนสติ ท่านบอกบิลาลว่า “ประกาศอะซานให้จบเถิด!” แต่บิลาลไม่ยอมรับ และกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “โอ้ท่านผู้เป็นประมุขแห่งสตรีทั้งหลาย! ฉันเกรงว่าเมื่อท่านได้ยินเสียงอะซาน ความเจ็บปวดและความเศร้าจะเข้าครอบงำท่านอีก จนท่านทุกข์ทรมานเช่นนี้” ด้วยเหตุนี้ ท่านหญิงอัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) จึงอนุญาตให้เขาไม่ต้องประกาศอะซานต่อ [2]
ความโศกเศร้าที่หวนกลับมาสดใหม่อีกครั้ง
เมื่อศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) จากไป ความโศกเศร้าก็ฝังแน่นในหัวใจของอะห์ลุลบัยต์ โดยมีเพียงท่านหญิงอัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เป็นผู้ปลอบประโลม แต่บัดนี้ ขณะที่ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กำลังจะอำลาบุคคลเพียงคนเดียวที่เป็นที่ระลึกจากศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ท่านกล่าวถึงความโศกเศร้าจากการพลัดพรากศาสดาที่หวนกลับมาอีกครั้ง และการเริ่มต้นของความทุกข์ใหญ่หลวง
ท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ซึ่งทุกข์ทรมานอย่างมากจากบาดแผลสาหัส ได้เสียชีวิตบนเตียงผู้ป่วยหลังผ่านไปสี่สิบวัน เมื่อท่านตระหนักว่าช่วงสุดท้ายของชีวิตมาถึงแล้ว ท่านจึงเรียกอุมมุอัยมันและอัสมาอ์ บินต์ อุมัยส์มา และให้คนไปตามท่านอะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ด้วย เมื่อท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มาถึงข้างเตียง ท่านหญิงอัซซะฮ์รอ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “โอ้ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ฉันรู้สึกว่าเวลาตายของฉันมาถึงแล้ว ฉันไม่สงสัยเลยว่าแต่ละขณะที่ผ่านไป ฉันยิ่งใกล้พ่อของฉันมากขึ้น สิ่งที่อยู่ในใจและเป็นคำสั่งเสียของฉัน ฉันจะบอกท่านตอนนี้” ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) นั่งลงข้างท่านด้วยความเศร้าอย่างลึกซึ้ง ให้ทุกคนที่อยู่ในบ้านออกไป แล้วกล่าวว่า “โอ้บุตรีของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ จงสั่งเสียทุกสิ่งที่ท่านปรารถนาเถิด”
จากนั้นท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวอย่างตรงไปตรงมาด้วยความสัตย์จริงว่า “โอ้ลูกพี่ลูกน้อง! ท่านรู้ดีว่าฉันไม่เคยพูดโกหก และนับแต่วันที่ฉันมาอยู่ร่วมกับท่าน ฉันก็ไม่เคยขัดแย้งกับท่านเลย” ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ตอบด้วยความสะเทือนใจว่า “ขออัลลอฮ์ทรงคุ้มครองให้พ้นจากความคิดเช่นนั้น! ท่านบริสุทธิ์ยิ่งกว่า และในสายพระเนตรของอัลลอฮ์ ท่านมีความรู้ มีความยำเกรง และมีเกียรติสูงส่งเกินกว่าที่ฉันจะคิดว่าในช่วงหลายปีนี้ท่านเคยทำผิด การจากไปของท่านเป็นเรื่องหนักหนาและบีบคั้นหัวใจฉันอย่างยิ่ง แต่น่าเศร้าที่ไม่มีทางหลีกหนีจากสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ได้ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า การเป็นชะฮีดของท่านจะทำให้ความโศกเศร้าจากการพลัดพรากศาสดา (ขออัลลอฮ์ทรงประทานพรและความสันติแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) หวนกลับมาสดใหม่สำหรับฉันอีกครั้ง และความทุกข์นี้เป็นความเศร้าอันใหญ่หลวง แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเราทั้งหมดมาจากอัลลอฮ์และจะกลับคืนสู่พระองค์ นี่คือความเศร้าที่ไม่มีสิ่งใดบรรเทาได้ และไม่มีสิ่งใดชดเชยได้”
หลังจากถ้อยคำเหล่านี้ ท่านทั้งสองร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ประคองศีรษะอันทรงเกียรติของท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) แนบอก และกล่าวว่า “จงสั่งเสียทุกสิ่งที่ท่านปรารถนาเถิด ฉันจะปฏิบัติตามทันที และจะให้คำสั่งของท่านมาก่อนความประสงค์ของฉันเอง” [3]
แหล่งอ้างอิง
[1] เราเฎาะตุลวาอิซีน เล่ม ۱ หน้า ۱۵۰
[2] บิฮารุลอันวาร เล่ม ۴۳ หน้า ۱۵۷
[3] เราเฎาะตุลวาอิซีน เล่ม ۱ หน้า ۱۵۰