Most searched:

نکوهش اصحاب جمل

การตำหนิผู้ร่วมศึกญะมัลโดยผู้นำแห่งผู้ยำเกรงพระเจ้า

ท่านอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ทรงดับไฟแห่งความวุ่นวายที่ฏ็อลฮะฮ์ ซุบัยร์ และอาอิชะฮ์ก่อขึ้นในศึกญะมัล ด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่และวิจารณญาณอันลึกซึ้ง ชัยชนะครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและความหลักแหลมของท่าน และทำให้สถานะของท่านในฐานะเคาะลีฟะฮ์ของชาวมุสลิมมั่นคงยิ่งขึ้น

หลังได้รับชัยชนะในสงคราม ผู้นำแห่งผู้ยำเกรงพระเจ้าทรงเข้าสู่เมืองบัศเราะฮ์ และกล่าวถ้อยคำอย่างหนักแน่นตำหนิชาวเมืองที่ผิดคำมั่นและสนับสนุนผู้ก่อความวุ่นวาย ท่านทรงย้ำถึงการทรยศของฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ ตลอดจนความอาฆาตที่อาอิชะฮ์มีมาแต่เดิม ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายนี้ และทรงแสดงให้ศัตรูเห็นถึงความยุติธรรมของท่าน เพื่อเสริมความมุ่งมั่นในการปฏิรูปประชาคมให้แน่วแน่ยิ่งขึ้น

 

การตำหนิชาวบัศเราะฮ์
ศึกญะมัลสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของ
ท่านอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) หลังจากนั้นท่านพำนักอยู่ในบัศเราะฮ์ระยะหนึ่ง เพื่อจัดระเบียบสถานการณ์ในเมืองและดูแลกิจการของประชาชน

หลังศึกญะมัล ท่านอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวในคุตบะฮ์ ณ เมืองบัศเราะฮ์ว่า “พวกเจ้าเป็นกองทัพของหญิงผู้นั้น (อาอิชะฮ์) และเป็นผู้ตามของสัตว์สี่เท้าตัวนั้น (อูฐ) เมื่ออูฐตัวนั้นส่งเสียง พวกเจ้าก็ตอบรับ และเมื่อมันถูกตัดเอ็นขาจนล้มลง พวกเจ้าก็หนีไป นิสัยของพวกเจ้าต่ำทรามและไร้ค่า คำมั่นของพวกเจ้าเต็มไปด้วยความแตกแยกและรอยร้าว ศาสนาของพวกเจ้าเจือด้วยความกลับกลอกและหน้าไหว้หลังหลอก ส่วนน้ำดื่มของพวกเจ้าก็เค็มและไม่น่าดื่ม ผู้ใดอาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเจ้าจะได้รับโทษจากบาปของตน ส่วนผู้ใดย้ายออกจากท่ามกลางพวกเจ้าจะได้รับความเมตตาจากพระผู้อภิบาลของตน ข้าราวกับเห็นมัสยิดของพวกเจ้าเป็นเหมือนส่วนอกและหัวเรือของเรือที่จมลง พระเจ้าทรงส่งการลงโทษมายังมันจากเบื้องบนและเบื้องล่าง และทุกคนที่อยู่ภายในนั้นจะจมน้ำ”(1)

การตำหนิผู้ผิดคำสัตยาบันในศึกญะมัล
ท่านอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวตำหนิการทรยศและการละเมิดคำสัตยาบันของฝ่ายญะมัล วิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงที่อาอิชะฮ์เข้าร่วมกับพวกเขา และระบุว่ารากเหง้าของปัญหาทั้งหมดในสังคมอิสลามคือการฝ่าฝืนพระบัญชาของพระเจ้า

ท่านอิมามอะลี อะมีรุลมุอ์มินีน (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวว่า “ฝ่ายญะมัลได้ให้คำสัตยาบันแก่ข้าแล้ว แต่พวกเขากลับละเมิดคำสัตยาบัน และออกจากฮะรัมของพระเจ้าและฮะรัมของศาสนทูตแห่งพระเจ้า (ขอพรและความสันติจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) มุ่งไปยังบัศเราะฮ์ ทั้งที่พวกเขาไม่มีทั้งอิมามและผู้นำ ไม่มีทั้งดินแดนที่จะทำสงครามและที่พักพิงซึ่งจะรวบรวมพวกเขาไว้ด้วยกัน พวกเขายังพาอาอิชะฮ์ ภรรยาของศาสดาองค์สุดท้าย ออกไปด้วย เพราะนางไม่พอใจที่ต้องให้คำสัตยาบันแก่ข้า
ทั้งที่ศาสนทูตแห่งพระเจ้าได้แจ้งแก่นางแล้วว่า การออกมาต่อต้านข้าของนางจะเป็นการกบฏและการล่วงละเมิด และความหมายนี้เป็นไปตามพระดำรัสของพระเจ้าผู้ทรงเกรียงไกรว่า ‘โอ้บรรดาภรรยาของศาสดา! ผู้ใดในหมู่พวกเจ้ากระทำบาปอย่างชัดแจ้ง โทษของนางจะเพิ่มเป็นสองเท่า’

และไม่มีภรรยาของศาสดาคนใดกระทำบาปเช่นนั้น นอกจากนาง เพราะบาปของนางเป็นบาปใหญ่ ประการแรกคือการที่นางฝ่าฝืนพระบัญชาของพระเจ้า ณ ที่ซึ่งพระเจ้าผู้ทรงเกรียงไกรตรัสว่า ‘และจงอยู่ในบ้านของพวกเจ้า และอย่าแสดงตนโอ้อวดดั่งการแสดงตนโอ้อวดในยุคญาฮิลียะฮ์สมัยแรก’

เพราะการแสดงตัวและการปรากฏตัวของนางเป็นเรื่องร้ายแรงยิ่งกว่าการออกจากบ้านของนางเสียอีก อีกทั้งฏ็อลฮะฮ์และซุบัยร์ก็ออกเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ แต่ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ว่า ทั้งสองไม่ได้ตั้งใจจะประกอบพิธีฮัจญ์หรืออุมเราะฮ์ การที่อาอิชะฮ์เดินทางจากมักกะฮ์ไปยังบัศเราะฮ์และจุดชนวนสงครามซึ่งฏ็อลฮะฮ์ ซุบัยร์ และชาวมุสลิมอีกสองหมื่นห้าพันคนถูกสังหาร ก็เป็นเรื่องทำนองเดียวกันนี้ และพวกท่านย่อมรู้ว่าอัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและทรงสูงส่งตรัสว่า “ผู้ใดฆ่าผู้ศรัทธาโดยเจตนา ผลตอบแทนของเขาคือนรก ซึ่งเขาจะอยู่ในนั้นตลอดกาล”

เมื่ออัลลอฮ์ประทานชัยชนะให้เราเหนือพวกเขา ฉันได้กล่าวแก่พวกท่าน และเหตุผลก็คือ พวกเขาไม่มีทั้งดินแดนสำหรับทำสงครามและที่หลบภัยเพื่อรวมตัวกัน อีกทั้งไม่มีผู้นำที่จะรักษาผู้บาดเจ็บของพวกเขาและส่งพวกเขากลับมารบกับพวกท่านอีกว่า “ฉันอนุญาตให้พวกท่านยึดสัตว์พาหนะและอาวุธของพวกเขาได้ แต่ฉันห้ามแตะต้องสตรี เด็ก และครอบครัวของพวกเขา”
จากนั้นฉันกล่าวว่า “ใครในหมู่พวกท่านจะรับอาอิชะฮ์ ภรรยาของศาสดา เป็นส่วนแบ่งของตนจากทรัพย์เชลย?” พวกเขากล่าวว่า “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ท่านตอบได้ถูกต้องและกล่าวตามความจริงแล้ว ส่วนพวกเราผิดพลาด และเหตุผลอันหนักแน่นก็อยู่ฝ่ายท่าน”(2)

ความคับแค้นใจที่อาอิชะฮ์มีมาแต่เดิม

ต้นเหตุสำคัญของสงครามครั้งนี้และการเคลื่อนไหวของอาอิชะฮ์เพื่อต่อต้านท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) คือความคับแค้นใจที่นางเก็บซ่อนไว้ในใจต่อท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) มาเนิ่นนาน ความคับแค้นใจนี้เองผลักดันนางไปสู่สงครามที่ส่งผลให้ผู้คนหลายพันคนถูกสังหาร

ท่านอะมีรุลมุอ์มินีน (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวถึงแรงจูงใจของอาอิชะฮ์ในการเริ่มความวุ่นวายครั้งนี้ว่า “ส่วนสตรีผู้นั้น (อาอิชะฮ์) ความคิดอย่างสตรีได้ครอบงำนาง และความคับแค้นใจในอกของนางก็เดือดพล่านดุจหม้อของช่างตีเหล็ก หากมีผู้ใดขอให้นางทำกับคนอื่นอย่างที่นางทำกับฉัน นางจะไม่มีวันทำเช่นนั้น ถึงกระนั้น เกียรติของนางยังคงต้องได้รับการเคารพ และการชำระบัญชีของนางขึ้นอยู่กับอัลลอฮ์”(3)

อุมัร บิน อะบาน หนึ่งในสหายของอิมามศอดิก (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) เปิดเผยเรื่องราวความเป็นปฏิปักษ์ที่หยั่งรากลึกซึ่งท้ายที่สุดนำไปสู่สงคราม ในรายงานเรื่องหนึ่งจากท่านอะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน)
อุมัร บิน อะบาน รายงานว่า เมื่อท่านอะมีรุลมุอ์มินีน อะลี (علیه‌السلام — ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ได้รับชัยชนะเหนือชาวบัศเราะฮ์ในสงครามอูฐ(ญะมัล) คนกลุ่มหนึ่งเข้ามาหาท่านและกล่าวว่า “โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน! อะไรทำให้อาอิชะฮ์ตั้งแถวเผชิญหน้ากับท่าน และต่อต้านเป็นปฏิปักษ์กับท่านถึงเพียงนี้? ทั้งที่นางเป็นสตรีผู้หนึ่ง การทำสงครามไม่ได้เป็นหน้าที่จำเป็นสำหรับนาง การญิฮาดก็ไม่ได้ถูกกำหนดเป็นหน้าที่แก่นาง นางไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากบ้านและปรากฏตัวท่ามกลางบุรุษ และโดยพื้นฐานแล้ว ไม่ว่าในกรณีใด นางก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ที่อยู่ภายใต้อำนาจการปกครองและความรับผิดชอบของท่าน”

ท่านกล่าวว่า “ฉันจะอธิบายเหตุผลที่ทำให้นางเกิดความคับแค้นใจต่อฉันให้พวกท่านฟัง ในเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด ฉันไม่ได้กระทำผิดต่อเจ้าตัวเลย แต่นางกลับนำเรื่องเหล่านั้นมาเป็นข้ออ้างในการเป็นปฏิปักษ์กับฉัน

เหตุผลประการแรก ศาสดาผู้ทรงเกียรติ (صلی‌الله‌علیه‌وآله — ขอพรและความสันติจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ทรงให้ความสำคัญแก่ฉันเหนือบิดาของนาง และทรงยกฉันให้อยู่เหนือเขาในด้านความดีและคุณธรรมหลายประการ อาอิชะฮ์จดจำเรื่องนี้อยู่เสมอและสังเกตการปฏิบัติของศาสดาผู้ทรงเกียรติ (صلی‌الله‌علیه‌وآله — ขอพรและความสันติจากอัลลอฮ์จงมีแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ด้วยเหตุนี้ นางจึงคอยติดตามทัศนะและความคิดเห็นของท่าน

เหตุผลประการที่สอง: เมื่อศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ได้สถาปนาสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างบรรดาสหายของท่าน ท่านได้สถาปนาสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างบิดาของอาอิชะฮ์กับอุมัร บิน อัลค็อฏฏอบด้วย แต่ท่านเลือกให้ข้าพเจ้าเป็นพี่น้องของท่านเอง เรื่องนี้ทำให้อาอิชะฮ์หนักใจอย่างยิ่ง และนางอิจฉาข้าพเจ้าเพราะสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องนี้

เหตุผลประการที่สาม: อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งทรงประทานวิวรณ์(วะห์ยู)แก่ศาสนทูตของพระองค์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) ให้ปิดประตูที่เปิดจากบ้านของบรรดาสหายเข้าสู่มัสยิด และให้เปิดไว้เพียงประตูบ้านของข้าพเจ้า เมื่อศาสดาท่านสุดท้ายปิดประตูบ้านของบิดานางและคนอื่น ๆ แต่ยังคงเปิดประตูบ้านของข้าพเจ้าที่เข้าสู่มัสยิดไว้ ผู้ใกล้ชิดบางคนของท่านก็พูดถึงเรื่องนี้ ดังนั้น ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) จึงกล่าวว่า “ไม่ใช่ข้าที่ปิดประตูของพวกเจ้าและเปิดประตูบ้านของอะลี แต่เป็นอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกรและสูงส่งที่ทรงปิดประตูของพวกเจ้าและเปิดประตูบ้านของเขา”

เรื่องนี้ทำให้อบูบักร์หนักใจและโกรธ เขาพูดบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของตน ลูกสาวของเขาได้ยินถ้อยคำนั้นและเก็บมันไว้ในใจเพื่อต่อต้านข้าพเจ้า

เหตุผลประการที่สี่: ในวันแห่งสมรภูมิค็อยบัร ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) มอบธงให้บิดาของอาอิชะฮ์ และสั่งไม่ให้เขากลับมาจนกว่าจะได้รับชัยชนะและพิชิตป้อมได้ หรือไม่ก็ถูกสังหาร แต่เขากลับมาในสภาพพ่ายแพ้โดยไม่ได้ยืนหยัดต่อสู้ วันต่อมา ศาสดามอบธงให้อุมัร บิน อัลค็อฏฏอบ และสั่งเขาเช่นเดียวกับที่ได้สั่งผู้ร่วมทางของท่านก่อนหน้านั้น แต่เขาก็พ่ายแพ้และไม่ได้ยืนหยัดเช่นกัน เรื่องนี้ทำให้ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) เสียใจ ท่านจึงกล่าวอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้คนว่า “พรุ่งนี้ข้าจะมอบธงให้แก่ชายคนหนึ่งที่รักอัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ และอัลลอฮ์กับศาสนทูตของพระองค์ก็รักเขา เขาเป็นชายที่บุกโจมตีศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่าและไม่เคยหลบหนี ทั้งจะไม่กลับมาจนกว่าอัลลอฮ์จะประทานชัยชนะผ่านมือของเขา”

จากนั้นท่านก็มอบธงให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายืนหยัดต่อสู้จนกระทั่งอัลลอฮ์ประทานชัยชนะผ่านมือของข้าพเจ้า เรื่องนี้ทำให้บิดาของอาอิชะฮ์เศร้าและไม่พอใจ เขาจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ ส่วนอาอิชะฮ์ก็เก็บความเคียดแค้นต่อข้าพเจ้าไว้ในใจเช่นเดียวกับบิดาของนาง ทั้งที่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำผิดต่อนางแต่อย่างใดในเรื่องนี้

เหตุผลประการที่ห้า: ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) ส่งบิดาของอาอิชะฮ์ไปพร้อมกับซูเราะฮ์ «บะรออะฮ์» และสั่งให้เขาประกาศเรื่องพันธสัญญาของบรรดาผู้ตั้งภาคี และแจ้งโองการเหล่านั้นแก่พวกเขา เขาออกเดินทางไป แต่ยังไปได้ไม่ไกล อัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งก็ทรงประทานวิวรณ์(วะห์ยู)แก่ศาสดาของพระองค์ให้เรียกเขากลับมา รับโองการเหล่านั้นคืนจากเขาแล้วมอบให้ข้าพเจ้า ศาสดาท่านสุดท้ายจึงเรียกเขากลับมาตามพระบัญชาของอัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกรและสูงส่ง และมอบโองการเหล่านั้นให้ข้าพเจ้า ในวิวรณ์(วะห์ยู)จากพระองค์มีข้อความว่า “ไม่มีผู้ใดควรปฏิบัติภารกิจนี้ในนามของเจ้า นอกจากชายผู้เป็นส่วนหนึ่งของตัวเจ้าเอง” และข้าพเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ส่วนศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ก็เป็นส่วนหนึ่งของข้าพเจ้า ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจต่อข้าพเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง และอาอิชะฮ์ลูกสาวของเขาก็เห็นตามเขาในเรื่องนี้

เหตุผลประการที่หก: อาอิชะฮ์เกลียดคอดีญะฮ์ บุตรีของคุวัยลิด (ขอความศานติจากอัลลอฮ์จงมีแด่นาง) และเคียดแค้นนางอย่างที่ภรรยาร่วมสามีมีต่อกัน อาอิชะฮ์รู้ว่าคอดีญะฮ์มีสถานะเช่นไรในใจของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) และเรื่องนี้ทำให้นางหนักใจ ความเคียดแค้นที่นางมีต่อคอดีญะฮ์ยังลามไปถึงฟาฏิมะฮ์ (ขอความศานติจากอัลลอฮ์จงมีแด่นาง) บุตรีของคอดีญะฮ์ด้วย ดังนั้น อาอิชะฮ์จึงเคียดแค้นข้าพเจ้า ฟาฏิมะฮ์ และคอดีญะฮ์ ซึ่งพฤติกรรมเช่นนี้เป็นสิ่งที่พบได้ในหมู่ภรรยาร่วมสามี

เหตุผลประการที่เจ็ด: วันหนึ่ง ก่อนที่จะมีการกำหนดให้ภรรยาของศาสดาท่านสุดท้ายอยู่หลังฉากกั้นแยกจากผู้อื่น ข้าพเจ้าไปหาศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรและความศานติแด่ท่านและวงศ์วาน) อาอิชะฮ์อยู่ใกล้ท่านด้วย เมื่อศาสดาเห็นข้าพเจ้า ท่านกล่าวต้อนรับและกล่าวว่า “เข้ามาใกล้ข้าเถิด โอ้อะลี” ท่านให้ข้าพเจ้าเข้ามาใกล้จนข้าพเจ้าได้นั่งระหว่างท่านกับอาอิชะฮ์ เรื่องนี้ทำให้อาอิชะฮ์หนักใจ นางหันมาหาข้าพเจ้าและพูดด้วยถ้อยคำที่แสดงถึงความฉุนเฉียวและความบุ่มบ่ามของสตรีว่า “โอ้อะลี! ท่านหาที่นั่งอื่นนอกจากที่ของฉันไม่ได้หรือ?”

ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) ตำหนินางและกล่าวว่า “เจ้าพูดกับอะลีเช่นนี้หรือ?! ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ เขาคือคนแรกที่ศรัทธาต่อฉันและยืนยันว่าฉันพูดความจริง เขาคือคนแรกที่จะมาหาฉันที่สระน้ำในวันกิยามะฮ์ และในบรรดาผู้คน เขาคือผู้ที่สมควรที่สุดต่อคำมั่นสัญญาที่เขามีต่อฉัน ไม่มีใครเป็นศัตรูกับเขา เว้นแต่อัลลอฮ์จะทรงคว่ำผู้นั้นลงให้ใบหน้าแนบพื้น และเหวี่ยงเขาลงในไฟนรก” หลังจากคำกล่าวนี้ ความโกรธและความเคียดแค้นของอาอิชะฮ์ที่มีต่อฉันก็เพิ่มมากขึ้น

เหตุผลข้อที่แปด เมื่ออาอิชะฮ์ถูกกล่าวหาเรื่องนั้น เรื่องนี้ทำให้ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) หนักใจอย่างยิ่ง และท่านได้ปรึกษาฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันกล่าวว่า “โอ้ ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์! โปรดสอบถามบะรีเราะฮ์ สาวใช้ของนาง เกี่ยวกับอาอิชะฮ์ และสอบถามนางให้ทราบความจริงเกี่ยวกับอาอิชะฮ์ หากท่านพบสิ่งใดที่เป็นผลร้ายต่อนาง ก็จงปล่อยนางไป ยังมีสตรีอื่นอีกมากมาย”

ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) สั่งให้ฉันสอบถามบะรีเราะฮ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ และสืบหาความจริงเกี่ยวกับอาอิชะฮ์ ฉันก็ทำเช่นนั้น นับแต่นั้นมา อาอิชะฮ์ก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเป็นความขุ่นเคืองต่อฉันอีกเรื่องหนึ่ง ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันมิได้ปรารถนาสิ่งร้ายใดแก่นาง แต่ในเรื่องนี้ฉันได้ให้คำแนะนำด้วยความหวังดีต่ออัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) และยังมีเรื่องอื่น ๆ ในทำนองนี้อีก
หากพวกท่านต้องการ ก็จงถามนางเองว่า นางเห็นอะไรในตัวฉัน และพบข้อบกพร่องใดในตัวฉัน จนในที่สุดนางได้ร่วมกับบรรดาผู้ผิดคำมั่น ถอนตัวจากการให้สัตยาบันต่อฉัน คนเหล่านั้นเองที่สังหารสหายและผู้ติดตามของฉัน และรวมตัวกันในหมู่มุสลิมเพื่อเป็นศัตรูกับฉัน ความเป็นศัตรูนี้เกิดจากความหยิ่งยโส ความขัดแย้ง และความเคียดแค้น โดยไม่มีเหตุผลทางตรรกะหรือทางศาสนารองรับการกระทำเช่นนี้ มีเพียงอัลลอฮ์เท่านั้นที่พึงขอความช่วยเหลือจากพระองค์”
คนกลุ่มนั้นกล่าวว่า “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ เรื่องเป็นดังที่ท่านกล่าวแล้ว โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน! ท่านได้ขจัดความโศกเศร้าและข้อสงสัยออกจากใจของพวกเราแล้ว พวกเราขอเป็นพยานว่า ท่านสมควรต่ออัลลอฮ์และศาสนทูตของพระองค์ (ขออัลลอฮ์ประทานพรแด่ท่านและวงศ์วานของท่าน) มากกว่าบรรดาผู้ที่เป็นศัตรูกับท่าน”(4)

 

แหล่งอ้างอิง
1. นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์ คำปราศรัยที่ 13
2. มุสตัดร็อก อัลวะซาอิล เล่มที่ 11 หน้า 59
3.
นะฮ์ญุลบะลาเฆาะฮ์ คำปราศรัยที่ 155
4. อัลญะมัล หน้า 409

เนื้อหาเพิ่มเติม

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *